Sorry, Nanay.

Standard

Nanginginig niyang binuksan ang bag para kunin ang cellphone. Natatandaan pa niya kung paano siya binigyan ng surprise gift ng nanay niyang teacher sa bayan nila. Dalawampung taon nang guro sa pampublikong paaralan ang nanay niyang apatnapung-apat na taong gulang na. Ang tatay niya? Hindi niya nakilala. Ang balita niya, sundalo daw na na-assign noon sa bayan nila. Dalawa lang silang magkapatid, siya ang panganay. Walong taon ang pagitan nila ng bunso niyang kapatid na siyang dahilan ng kanyang pagtataka kung pareho nga ba sila ng ama ng kanyang kapatid. Labing-pitong taon na siya ngayon, bagong salta sa Maynila. Swerte ring nakapasa sa scholarship sa magandang unibersidad. At ang napili niyang kurso? Nursing. Interesadong-interesado kasi siya sa mga bagay na may kinalaman sa medisina. Pangarap niya kasing ipagamot ang nakababatang kapatid na may mild autism.

Hirap na hirap siyang hanapin ang numero ng nanay niya sa phonebook at sa wakas, matapos ang panahong mas mabagal kaysa sa noong wala siyang nararamdamang kakaiba, nag-ring na rin ang telepono. Cannot be reached daw. Paulit-ulit, ring maya-maya’y magsasalita na ang operator. Sandali niyang hininto ang ginagawa sabay sabi sa sarili na “Baka may ginagawa lang si Nanay. Mamaya nalang ulit.”

Dahan-dahan siyang bumalik sa kama niya. Madalas siyang mahilo nitong nakalipas na tatlong buwan. Masyadong nakukulangan sa tulog ang nakikita niyang dahilan pero alam niyang hindi yun ang sagot sa tanong niya. Alam niyang may iba pang sanhi ang nararamdaman niya.

Dalawang pulang guhit. Inaral niya yun sa eskuwelahan kaya alam niya ang nangyayari. Humihigpit ang hawak niya sa kapirasong ito na sumira sa kanya. Sa kanyang pagkatao, sa kinabukasan niya at ng pamilya niya. Biglang nag-ring ang kanyang cellphone. “O, anak. Napatawag ka yata? Pasensiya na’t kakauwi ko lang. Katatanggap ko lang ng balitang magtatanggal raw ng mga teacher sa eskuwelahan. Wag kang mag-alala, anak. Hahanap ako agad ng mapagkakakitaan. Basta’t mag-aral ka nang mabuti. Mahal na mahal kita, anak.”

Nang mga saglit ding iyon, bumalik ang lahat sa kanya. Isang gabing naglalakad siya pauwi galing ng library para magreview dahil naputulan ng kuryente ang tiyahin niyang kanyang tinutuluyan. Na habang dahan-dahan niyang tinatahak ang kalyeng halos buwan na lamang ang nagsisilbing ilaw ay hinarang siya ng tatlong kalalakihan. Naaalala niya kung paanong nangyaring wala na siyang nagawa, hindi na siya nakalaban pa at umuwing humahagulgol, walang mapagsumbungan at sinisisi pa ang sarili. Gusto niyang humingi ng tawad pero natatakot siya. Gusto niyang magpaliwanag pero ayaw na niyang mulipang sariwain ang sinapit.

Naluha na lamang siya na nang tumagal ay naging hikbi sabay sambit ng “Wala po. Mangangamusta lang po sana.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s